Tienduizend eindes.
Je bent nog net zoals je vroeger was.
Tienduizend eindes.
De laatste keer was niet de laatste keer. Ik heb je in de tussentijd oneindig lief gehad en nog vaker afscheid van je moeten nemen. Tijd blijkt een platte cirkel en elke keer kom ik weer bij je uit. Hoe hard ik ook ren, hoe voorzichtig ik ook loop, hoe lang ik ook stilsta. Je bent tienduizend eindes gebleken, en nog tel ik door. Verlaat me, laat me, ga van me, alsjeblieft. Ik wil je niet meer hier hebben waar jij me allang bent vergeten. Als ik toch had geweten dat dit het zou zijn, dat het zo zou voelen, had ik mezelf anders voorgedaan, had ik je hart niet laten afkoelen.
Het zijn de gebroken fragmenten uit een ver verleden waar ik nooit vrede mee heb kunnen sluiten. Het ruikt nog overal naar je op de huid van vreemden en ik meen het als ik zeg dat twee jaar voelt als gisteren. Je bent tienduizend eindes gebleken. Ik heb je ontweken, ik heb je gevreesd en ik heb over je geschreven. Weet je nog van alle lieve briefjes die ik voor je achterliet? Ziet hij ook al het moois in je dat ik vergat uit te spreken? Hoeveel weken duurde het eigenlijk voordat je stopte met over me dromen? Zou er ooit een einde komen aan ons einde?
Ik heb je weggedroomd en vastgehouden in de morgenzon. Ik heb je weggeschreeuwd en je naam genoemd tijdens de seks met anderen. Ik heb verstandig gehuild en de gedachte aan je weg gebruikt. Het duikt, het duizelt en ik voel me soms onbevreesd, maar de katers duren weken en spreken toe als boze grootouders. Alsof ik niet weet hoe lang zij samen waren en ik nu jaren alleen het probleem ben geweest.
Geef me vergif. Geef me leven. Geef me alles ertussenin en laat me beven op vermoeide benen. Ik ben stukgelopen en heb nog steeds energie voor tien. Ik kan dit aan. Ik wil dit aan. Ik wil ons uitspelen tot de laatste druppel. Tot het allerlaatste einde.
We zijn tienduizend eindes gebleken. En misschien zelfs nog wel meer. Het zeer stopt niet, stopt nooit, je bent dood gegaan en voor me sta je nog even helder. Even duidelijk zie ik grimas, alle sproeten op je lieve snoet en het doet nog steeds wat met je als je lacht. Wacht nog even, blijf staan, ga niet weg van deze plek. Je bent net echt. Je bent net zoals je vroeger was. Toen ik je voor het eerst zag.
Dit is een einde. Dit zijn tienduizend eindes. En nog zie ik je hetzelfde, als toen wanneer ik je voor het eerst zag.
Wil je mijn één van mijn boeken of gedichten (in lijst) aanschaffen? Dat kan via mijn website: www.kleinstukjeversheid.nl. Door je support kan ik leven als schrijver en dit hopelijk tot het laatste van mijn dagen doen.